[ALBSA-Info] Fjale profetike

[KreshnikBejko]

                 Si kthehemi aty ku ishim?

                 Nje liber per kthimin reflektiv ne vitin e permbysjeve '91

                 Nga Frrok Cupi

                 Ishte viti 1991, fundmaji. Bashke me nje historian dhe nje
                 politikan nga Tirana, si dhe tre perfaqesues nga Kosova, do te
                 krijonim delegacionin e shqiptareve qe do te vizitonte Shtetet e
                 Bashkuara te Amerikes. Ate dite do te niseshim. Me pare do te
                 shkoja ne Sallen e Parlamentit, ku do te ndahesha me shoket.
                 Nga zyra e gazetes "RD", e para gazete opozitare qe ndodhej
                 ne rrugen "Fortuzi", u nisa me pak vonese. Sheshit para Pallatit
                 te Kultures nuk mund te kaloje; qindra njerez kishin zene
                 rrugen dhe demonstronin. Minatoreve te Valiasit u ishin
                 bashkuar edhe qytetare te tjere te Tiranes. Kalova nga mbrapa
                 Pallatit. Ne shkallet e Pallatit te Kultures, mes nje grupi te vogel
                 njerezish, ve re edhe gazetarin e "RD"-se, Emin Barci. Ai po
                 mbante nje fjale, gje qe me cuditi sepse nuk kishte ndonje rol
                 politik dhe nuk kishte provuar te mbante fjalime. Megjithate...

                 Ne fakt fjala e tij qe shume e shkurter, por krijoi nje "zjarr"
                 thirrjesh. "Cfare bejme ketu ne shesh?! Asgje, ketu nuk behet
                 asgje per demokracine. Atje, atje ne Parlament ndodhet
                 komunisti Fatos Nano. Ju bej thirrje drejt Parlamentit...".

                 Pak a shume keto ishin fjalet e folesit ne demonstraten e
                 minatoreve te Valiasit.

                 Kaq me ka mbetur ne kujtese, si ne nje vizion te shpejte, ne
                 ekranin e asaj dite. Makina me te cilen do te udhetoja drejt
                 Athines, ku do te merrnim avionin per ne Nju Jork, po priste.

                 Vetem disa dite, mbasi kisha arritur ne Amerike, munda te
                 mesoj se cfare kishte ndodhur ate dite ne Sheshin e Tiranes.
                 Ne nje nga restorantet e nje shqiptaro-amerikani me priste
                 Ismail Kadare. Ai donte te dinte per punet ne Shqiperi.

                 - Cfare perfaqesojne keto sindikatat e Valiasit?

                 Pyetja me erdhi e papritur. Ai, me sa duket e kuptoi dhe me
                 beri pyetjen tjeter:

                 - Pse e rrezuan Fatos Nanon?...E di cfare me tha Presidenti i
                 Bankes Evropiane per Zhvillim, Kamdesy? "Cfare bejne
                 shqiptaret, rrezojne Nanon ende pa u kthyer ne Shqiperi?! I
                 kishim premtuar nje grant te mire".

                 Kadare tregoi me gjate biseden me Kamdesy:

                 - Bankieri eshte miku im i afert. Fatos Nano e ka takuar keto
                 dite, pak para se te rrezohej Qeveria e tij dhe i kishte thene se
                 "jam miku i Kadarese".

                 - Jo, - i thashe zoti Kamdesy,- nuk kemi ndonje kushedi cfare
                 miqesie. "S'ka gje, - me tha ai, - mbase donte te perfitonte
                 dicka per vendin e tij; por me beri pershtypje, ishte njeri i
                 kohes. I premtova maksimumin"...

                 - Ndersa ju e rrezoni Kryeministrin ende pa u ulur ne Tirane!-
                 m'u drejtua Ismail Kadare, duke vazhduar nje bisede te gjate
                 dhe miqesore. - A nuk kishin kohe ta rrezonin pasi te vinin
                 parate, te pakten!? Cfare po behet keshtu me ata njerez,
                 veprojne kunder vetes...Mund te pritej per rrezimin e Qeverise,
                 ka kohe per keto pune.

                 ...Ndersa mua me vinte ndermend tere ajo skene e shkurter
                 zjarri e guresh qe hidheshin kunder ndertesave ne qender te
                 Tiranes, diten kur po nisesha. Me erdhen ndermend Emini qe
                 mbante fjalimin dhe nuk dija gje per fatin e tij, Dit Kaba-
                 fotoreporteri i gazetes RD, i cili ndodhej edhe ai aty, Agim
                 Buxheli - kameramani i Partise Demokratike, qe ndodhej po ne
                 shesh. Renia e qeverise Nano u festua nga shqiptaret e
                 Amerikes si renie e Qeverise se fundit komuniste; por nuk dija
                 gje tjeter. (Ata thane se ishte djegur edhe godina e Ministrise
                 se Puneve te Brendshme, gje qe i gezonte me se shumti, por
                 ne fakt ishte djegur vetem Klubi i Ministrise).

                 Me duket se kur kujtoj kete ngjarje, jam duke pare ate qe po
                 ndodh sot; ose duke pare kete qe po ndodh sot, me duket se
                 po kthehen "shiritat" e ngjarjes se vitit 1991.

                 Perseri e njejta gje: Tanime jo Kamdesy, por Pakti i Stabilitetit
                 dhe organizma te tjera pas krizes kosovare kane ndare
                 menjane dicka per Shqiperine e nevojitur per ndihme e zhvillim.
                 Mirepo Qeveria po lekundet per nga rrezimi. Aty eshte perseri
                 Fatos Nano, i cili duke fituar zgjedhjen ne krye te PS-se ka
                 shkaktuar konflikte; vecse pa minatoret e Valiasit. Edhe Emini
                 po aq afer zotit Nano eshte; vecse tani jo rrezimtari, por eshte
                 Zedhenesi i shtypit per te. Dit Kaba eshte nje nga keshilltaret
                 kryesore te Nanos. Sali Berisha, te cilin e lashe ne Sallen e
                 Kuvendit ne Maj 1991, pak ore para rrezimit te Qeverise, eshte
                 po perballe Nanos. Qe nga viti 1993 i kishin humbur
                 "koordinatat" dhe nuk ndodheshin "face to face"; ndersa tani u
                 gjeten perseri. Personazhet kryesore te vitit 1991. Perseri keta;
                 vecse te kthyer ne role te kundert: humbesi i atehershem eshte
                 fitimtar i sotem; spikeri i djeshem eshte perseri spiker, por ne
                 krahun e kundert; keshilltari po keshtu; Sheshi po ai; Qeveria
                 duke u lekundur; uria duke trokitur; krimi me i shtuar. Te gjithe
                 se bashku guxojne te rivijne, te nderrojne radhet, te
                 kercenojne, te qeshin, te lahen dhe te betohen se nuk ishin
                 ata, te tregojne fytyrat dhe te fshehin duart.

                 Po aty.

                 Tete vjet ec e ec, ec e ngec, ik e eja, digj e vrit, vidh e shpif,
                 burgos e zhvarros, bashko e ndaj...ja ku jemi perseri aty ku e
                 nisem.

                 Kete po bejme me veten.