[ALBSA-Info] mbasdite...

[Etel H.]

Eshte fresket sot. Hedh veshtrimin ndermjet grilave jeshile drejt pallatit
perballe. Zakonisht jane dy cifte te lezetshem qe pjekin mish deri vone;
sikur ia shtojne gjallerine mbasditeve ketij qyteti te vdekur. Hmm...e kam
pushim sot ne mbasdite..e c'te bej? TE shkoj ne ndonje pub e te bej sikur
pres ndonje shoqe a shok sa per te genjyer kohen dhe veten? Kjo mbasditja u
ndieka paksa ndryshe nga heret e tjera. Do e kete fajin kjo era vjeshtake
qe me ndjell deshiren per tu llokocitur neper pellgje mendimesh. 

Hedh syte nga deget e pemes qe prekin ballkonin e vjeter dhe gjethet
verdhacuke qe lekunden ritmikisht nen perkedheljen e eres. Mbeshtes mjekren
ne gjunje dhe me sy ndjek diellin qe luan kukafshehti midis gjetheve. Mu
kujtua gjyshja kur me terhiqte nga krahet mbasditeve vone kur une luaja me
shoqet e shoket e lagjes. "Po hajde moj bije se u err." me thoshte dhe
shkulte faqet ndersa mermerinte nen z. "Pupupu, une sa ty isha me burre,
moj e uruar." Nuk ja vija veshin mermerimave te gjyshes nen ze atehere.
Jetoja ne bote tjeter une nenokja ime. Ne nje bote me perendime te vonta,
kapje duarsh dhe rrendje bregut te lagur, emra dhe copa deshirash te
shkruara ne rere, dhe endra, endra qe nuk rreshtnin se vallezuari me mua
derisa ti vije dhe me ferkoje koken me duart e rregjura.

E sot, sot eci neper rruget e ngushta te ketij qyteti duke u munduar te
gjej nje porte qe do me ktheje serish ne ate bote..si te Liza ne boten e
cudirave. Te kujtohet kur renda me vrap te te thosha se kisha lexuar librin
e pare? Ti me more ne preher dhe me dhe nje manderine te qeruar. "Haje te
keqen nena, te rritesh edhe te lexosh 100 libra te tjere. Lexo moj bije
lexo te mos ngelesh qyqe si une, se im ate, qe nxirofte atje ku ka rene,
s'me la as emrin te shkruanja." Une e ngulja veshtrimin te rrudhat e faqeve
te bardha, dhe me vete enderroja diten kur do kisha librat e mi qe
gjithmone premtoja se do i blija nje nga nje me dhjetelekeshet qe mi fusje
nxitimthi ne dore sa here merrja nota te mira. 

Ti ke rene me kohe te flesh nenoke, dhe une e kam krijuar bibloteken time.
Shkallet e oborrit ne vlore do jene bere per tu lyer me gelqere, e Nene
Dada do jete e vetmja qe rron nga plakat e lagjes. Duhet te ndihet e
vetmuar tani qe nuk e pi me kafene me ty. Sa here uroja te isha ne gjendje
te shkoja sa me larg atyre rrugeve monotone, te ecja rrugeve me shkelqim
vezullues, te thithja nje ajer tjeter, e te jetoja madheshtine e
gradacelave, dhe kenaqesine e te folurit nje gjuhe tjeter. Sot eci neper
keto rruge te huaja, nenoke, por syte i fsheh nga vezullimi i dritave, dhe
gradacelat me acarojne, ndersa tingujt e gjuhes qe flas me lodhin....ne
fund te dites ngelem serish e huaj. 

Sa shpejt u erresua. Dielli e la lojen e vet, ndersa gjethet me duken pak
te lodhura. Ajri eshte i paster, por...jo si ai ne Vlore buze detit. "Ec te
keqen nena se do ftohesh." me duket sikur degjoj fjalet e tua mbas vetes.
Nuk dua ta kthej koken, se e di qe do jesh zhdukur edhe ti me perendimin e
diellit. Ndoshta neser do te luajme serish kukafshehti.

Etel.H
Massachusetts

Etel H.