[ALBSA-Info] Dita Juge - artikull

[Agron Alibali]

Dy linjat e politikës greke
Imponimi i këtij vizioni në politikën greke nuk është bërë pa ndonjë 
kokëçarje dhe pa kosto. Si në të gjithë vendet e  konsoliduara, aq më 
tepër 
si një shtet që ka qenë shumë afër shtetit fetar ortodoks sesa shtetit 
laik, 
-mjafton të shohësh kushtetutën greke-, në Greqi ekzistojnë qarqe 
tradicionale, që shprehin natyrisht edhe politikë tradicionale. Vërtet 
kjo 
politikë nuk është në krye të vendit, por ajo ka fuqinë e vet imponuese 
nëpërmjet kishës së fuqishme ortodokse e cila është deri dhe 
antisemite, 
antikatolike, etj. Për të vijuar më tej nëpërmjet pranisë në gjirin e 
diplomacisë greke të bijve të familjeve të mëdha që rregullisht janë 
tradicionalistë, influencës së diasporës, qarqeve të caktuara të 
opozitës, 
instituteve të studimeve, segmenteve të shoqërisë civile si 
historianëve, 
gazetarëve, segmentëve të aparatit represiv të shtetit grek siç janë 
shërbimet sekrete, të policisë dhe ushtrisë.
Gjithë këto elementë kushtëzojnë ritmet e ndryshimit të politikës greke 
në 
pushtet e cila e ndjerë e fortë nga sukseset në politikën e brendshme, 
megjithatë po arrin të imponojë qëndrimet e veta.

Qëndrimi ndaj faktorit shqiptar në rajon.

Edhe më parë në gjirin e shoqërisë greke nuk kanë munguar zërat 
realistë që 
kanë sugjeruar një politikë afrimi me Shqipërinë dhe faktorin shqiptar 
në 
rajon, qëndrim që përputhej me objektivat për dominim të Greqisë në 
Ballkan. 
Më i spikaturi, edhe pse në një minorancë të diskriminuar 
sistematikisht, ka 
qenë studiuesi i njohur arvanitas Aristidh Kolia, i cili ka shkruar 
shumë 
duke ju referuar historisë, se sllavët kanë qenë shpesh kundër grekëve 
dhe 
shqiptarët përfaqësojnë aleatin natyror të grekëve, qoftë edhe në 
optikë 
antiturke. Mjafton të shfletosh një përmbledhje në shqip të artikujve 
të tij 
të shikosh aktivizmin e tij në këtë drtejtim.
Pas kësaj paranteze, nisur edhe nga artikulli i Limes, botuar në Dita, 
ndoshta do të ishte e nevojshme të rikapitulohen bazat e kësaj politike 
të 
re  greke ndaj faktorit shqiptar. Në ndihmë përveç artikullit në fjalë 
na 
vjen edhe një artikull tjetër, i botuar në gazetën Eksusia , një gazetë 
proqeveritare greke, në datën 12 shkurt 2001. Në pjesën e vlerësimeve 
për 
faktorin shqiptar në këtë artikull i cili reflekton qëndrimet që duhet 
të 
mbajë diplomacia greke ndaj shqiptarëve, veçojmë: “ superioriteti 
numerik i 
shqiptarëve përbën një forcë lëvizëse për përmbushjen e synimeve të 
tyre. 
Ata janë në Serbinë jugore 95%; në Kosovë 97%; në Maqedoni 35-40%, 
madje 
ndoshta ky raport është përmbysur; në Mal të Zi 7%.
a)	shqiptarët nuk janë të integruar në shoqërinë e vendeve ku jetojnë. 
Jetojnë në rajone të caktuara, dhe në kushte të pazhvilluara ekonomike.
b)	Ata janë solidarë me njeri tjetrin dhe grumbullojnë fonde 
veçanërisht në 
komunitetet e tyre në Perëndim për të mbështetur lëvizjet clirimtare.
c)	C) bashkësitë shqiptare në rajon funksionojnë si enë komunikimi , 
gjë që 
do të provokojë reaksione zinxhir siç u vu re.
d)	Mungesa e statusit të Kosovës krijon paqartësi dhe instabilitet.
Pas vlerësimeve të tjera, në rekomandimet e studiuesve grekë,-s’ka çudi 
që 
edhe autori i artikullit të Limes-t të jetë brenda grupit të autorëve 
të 
këtyre vlerësimeve-, përfshihen:
cdo rrregullim në rajon duhet të marrë parasysh detyrimisht faktorin 
shqiptar. Faktori shqiptar në tërësi do të përcaktojë në një shkallë të 
madhe kufijtë, balancat, paqen dhe zhvillimin e rajonit.Vijojnë edhe 
konsiderata të tjera irrealiste se shqiptarët stërviten për Shqipërinë 
e 
Madhe, dhe të tjera asociime të shqiptarëve me dhunën, kriminalitetin, 
etj. 
Ajo që është më interesante është sugjerimi që “ politika e jashtme 
greke 
duhet të riorientojë politikën e saj të jashtme dhe të marrë seriozisht 
parasysh gjendjen që po krijohet në bazë të një vlerësimi realist dhe 
jo në 
bazë të dëshirave dhe simpative” -citimi është integral. Më tej 
shtrohet 
nevoja e gjallërimit të  dhe përforcimit të bashkëpunimit Athinë- 
Beograd- 
Shkup- Tiranë- Bruksel. Në këtë kuadër, sipas materialit të botuar në 
Eksusia, bashkëpunimi me Tiranën është problematik, përderisa në 
Shqipëri ka 
forca me në krye Presidentin Rexhep Meidani të cilat gjenden në të 
njëjtën 
linjë me bashkëkombasit e tyre në vende të tjera të rajonit.
Pa u zgjatur më tej në vlerësimet e kuptueshme kriminalizuese për 
shqiptarët, sa kohë që autorët janë të ushqyer në mjedisin për të cilin 
folëm më lart, ajo që bie në sy është lloji i angazhimit që 
përfytyrohet me 
Maqedoninë: zgjidhja e emrit, mbështetje ushtarake, përshpejtim i 
integrimit 
të saj , etj.  Duhet shtuar këtu disa prononcime publike të Papandreut 
për 
pavarësinë e Kosovës. Njeri në një gazetë greke kohët e fundit, ku ai 
thotë 
se mjafton që kjo pavarësi të bëhet në paqe apo të jetë e kadifenjtë, 
dhe 
prononcimi i dytë është ai në seksionin shqip të Zërit të Amerikës, 
gjatë 
vizitës së tij të fundit në SHBA. Kjo përfaqëson një ndryshim të madh 
konceptual në politikën e jashtme greke. Por a ka ndonjë bisht dardha 
greke 
në politikën e jashtme?

Ja bishti i dardhës greke-rajonalizimi
Duke analizuar dhe të dhëna të tjera, rezulton se grekët janë në favor 
të 
kantonizimit të Maqedonisë, le ta quajmë edhe rajonalizim, dhe pse jo 
edhe 
të vendeve të tjera ku jetojnë shqiptarët, përfshi Shqipërinë, duke e 
parë 
si zgjidhje për çështjen shqiptare. Pra është ky elementi karakterizues 
i 
politikës së jashtme  të Greqisë për rajonin. Këtu fillon edhe shfaqet 
negativizmi i politikës realiste greke ndaj faktorit shqiptar. Themi 
realiste sa kohë që kjo politikë duke njohur mirë faktorët veprues në 
rajon, 
në fund të fundit i shërben interesave të vendit që po analizojmë.
Rajonalizimi i Kosovës i cili në disa gjeopolitikanë grekë merr formën 
e 
kantonizimit apo edhe ndarjes së Kosovës, nuk është në favor të 
shqiptarëve 
në Kosovë dhe shkon edhe kundër rezolutës 1244 që e sheh Kosovën si një 
entitet të pandashëm.
Po ashtu edhe rajonalizimi i Maqedonisë. Në dukje mund të ishte i 
favorshëm, 
por nuk është ashtu. Do të krijonte shumë diskutime krijimi rajoneve ku 
popullsia është në përqindje të barabarta apo të përafërta. Maqedonia 
është 
shumë e vogël për tu rajonalizuar, kantonizuar apo edhe federalizuar.
Rajonalizimi etnik i Shqipërisë është pjesa më absurde e propozimit 
grek për 
rajonalizimin e Ballkanit. Në favor të këtij qëllimi studiuesit grekë 
të 
cilët dëgjohen më shumë në qarqet europiane, dhe bash për këtë arësye i 
bien 
borisë me forcë, flasin për ndarje kulturale, gati etnike të Shqipërisë 
në 
Jug dhe Veri duke ekzagjeruar diferencat ekzistuese midis toskëve dhe 
gegëve. Në këtë përpjekje ata u ngjajnë shumë studiuesve serbë dhe 
madje 
edhe disa studiuesve italianë të rreshtuar pro Serbisë dhe që janë 
shfaqur 
në Limes. Në këtë linjë ata e mbështesin idenë e tyre për rajonalizimin 
e 
Shqipërisë  në ekzagjerimin e numrit të grekëve në Shqipëri, peshës së 
tyre, 
etj. Në këtë linjë duhen parë edhe zhurmat për regjistrimin e 
popullsisë nga 
ana e drejtuesve të OMONIA-s të cilët paradoksalisht duken më afër 
linjës 
tradicionale greke të priftit Sebastianos sesa linjës së re, madje dhe 
kërkesat e tyre gjatë takimeve me delegacionin e këshillit të europës 
të 
drejtuat nga polaku Smoravinski kohët e fundit, për rajonalizim, 
autonomi 
kulturore, etj. Natyrisht duket edhe se politika e jashtme greke 
favorizon 
më shumë depërtimin e politikanëvë të minoritetit në gjirin e partive 
shqiptare siç është rasti i Angjelit që i ka bërë shërbime më të mëdha 
vendit amë se sa OMONIA. Partitë mbi baza etnike  apo organizatat si 
ajo 
janë shumë të përçara për shkak të nivelit të ulët kulturor të 
drejtuesve të 
tyre dhe përveç asaj janë të lidhura me politikën tradicionale greke. 
Natyrisht edhe konkurenca midis linjave jep fryte, por më i favorizuar 
duket 
opcioni i depërtimit në partitë shqiptare siç është rasti i Tavos, 
Angjelit, 
etj.

Një lloj konkluzioni
Siç  mund të kuptohet rajonalizimi, kjo ide tërheqëse për veshët 
europianë, 
rrugë që do të aplikohet në vendet e Bashkimit me synimin për të rritur 
eficiencën e sistemit ekonomik europian, propagandohet nga politika e 
jashtme zyrtare greke si zgjidhje për Ballkanin. Nëse në rastin e 
rajonalizimit të BE-së, kuptohen arësyet ngushtësisht ekonomike dhe 
financiare, motivet e rritjes së eficiencës në administrim nëpërmjet 
decentralizimit që qëndrojnë pas, në rastin e Ballkanit panorama duket 
ndryshe. Duket e vështirë të rajonalizosh Ballkanin mbi kritere etnike, 
sepse do të lindnin konflikte të vegjël që do të krijonin kushtet edhe 
për 
më të mëdhenj, edhe pse jo ushtarake. Në këndvështrimin shqiptar, nëse 
duhen 
falënderuar grekët që tashmë e pranojnë publikisht rëndësinë e faktorit 
shqiptar nuk mund të mos konstatohet se pikërisht rajonalizimi siç 
përfytyrohet prej tyre është një rrugë për t’ i dobësuar shqiptarët në 
rajon. Dhe qoftë edhe në një plan shikimi ekonomik, kjo është pikërisht 
ajo 
që duan grekët.

Dritan Sula



---------------------------------
Do You Yahoo!?
Get personalized email addresses from Yahoo! Mail - only $35 a year!
http://personal.mail.yahoo.com/
-------------- next part --------------
HTML attachment scrubbed and removed