[ALBSA-Info] Just for a change

[irma spaho]

Me falni per ato minuta qe do t'ju marre ky lexim, por doja te thyeja paksa 
monotonine e temave qe percillen ne kete liste dhe t'ju sillja dhe njehere 
prane momente qe largohen drejt kujtimit e qe zverdhen ne kohera, shprehur 
kaq bukur e fuqishem ne gjuhen e embel te nenes.
I kerkoj dhe nje here ndjese atyre qe nuk do kene durimin ta lexojne deri ne 
fund kete tregim.

Irma




>Buzëqeshja që s'do kalojë
>nga Ardian Kycyku
>
>
>
>Jemi shkulur nga një tokë
>
>Toka është shkulur nga ne.
>
>Në vend tonë dhe në vend të tokës
>
>mbetën plagë,
>
>dhe plagët rrjedhin gjak, dhe gjakun nuk e pa askush,
>
>e qanë pak, e qeshën shumë
>
>Kemi duruar.
>
>Me plagë e pa tokë jemi endur udhëve të botës për
>të gjetur një
>vendth sa më pak të huaj, a sa më shumë të ngjashëm
>me plagët që
>patëm lënë në tokën nga ku u shkulëm. Jemi endur pa
>bukë, pa ujë, pa
>shpresa, po kujt i shkon mendja për shpresa, ujë e bukë kur
>plaga ua
>kalon të gjithave?! Jemi endur me ankthe, makthe e lotë. Jemi
>endur
>pa tokë e me mall. Kemi duruar kur ç'kishim e ç'nuk kishim,
>kur
>ç'ishim e ç'nuk ishim u bënë pluhur.
>
>Jemi endur në pluhur sa na vinte ta merrnim pluhurin për
>dritë, bukë
>e shpresë. Kemi duruar kur pluhuri bëhej pluhur e kur, nga aq
>pluhur,
>më nuk dinim ç'po ndodhte.
>
>Ç'po ndodhte, o Zot?!
>
>Jemi endur e jemi ulur të çlodhemi. Nuk ka rëndësi ku.
>Nuk ka rëndësi
>sa. Jemi ngritur pastaj të ecim, pa ditur për ku, pa ditur
>për sa.
>
>Kemi duruar çdo endje, çdo ecje, çdo lodhje, çdo makth.
>
>Shumë prej nesh vdiqën pa arritur të arrijnë, shumë
>prej nesh vdiqën
>pa arritur të kthehen, shumë prej nesh vdiqën pa arritur
>të ndalen.
>Kemi duruar kur të tjerët vdiqën pa arritur të shohin
>nënat dhe të
>afërmit, kur të tjerë vdiqën pa arritur të puthin edhe
>një herë të
>dashurat, pa arritur të njohin fëmijët, pa arritur të
>marrin vesh
>vdekjet dhe lindjet e të afërmve, pa arritur të marrin vesh
>se pse
>qemë shkulur nga toka, pse qe shkulur toka nga ne. Kemi duruar kur
>të
>tjerë vranë veten, kur të tjerë mallkuan apo
>përqeshën vetëvrasjet;
>kemi duruar pa parë nënat, fëmijët, qiejt e fëminive
>tona, pa u
>vetëvrarë e pa vdekur.
>
>Vdekja mori para nesh trajta nga më të hatashmet, nga më
>të
>mrekullueshmet, dhe jo rrallë jeta e shkërbeu.
>
>Duruam luftra dhe varrime, fjalime mbi varrime e varrime mbi fjalime,
>e fjalime mbi fjalime, e harrime mbi të gjitha. Duruam gjak e
>tymra,
>sharje e shputa të të gjitha ngjyrave, të të gjitha
>madhësive, gjuhë
>e gojë e të pështyra e dhëmbë të kërcëlluar e
>të thërrmuar e të artë,
>duruam edhe pluhurosjen e tyre, përkujtimet e panumurta, dhe
>zvjerdhjen e përkujtimeve. Duruam fikjen e ëndrrave dhe
>pikëllimin e
>himerave që treten, duruam vetmitë pa këngë dhe
>këngët e padu-rueshme
>pa vetmi.
>
>Duruam të gjitha trajtat mahnitëse dhe të hatashme të
>vdekjes dhe
>jetës, aq sa të dyja u lodhën prej nesh, ne jo!
>
>Jemi endur udhëve të botës, shtëpive të botës,
>grave të botës, në
>heshtje; me këtë rast pamë edhe botë me sy!
>
>Kemi shembur, ëndërruar, admiruar, ndërtuar, lyer,
>zbukuruar,
>dashuruar, në heshtje. Kemi ngrënë ç'kemi mundur dhe
>shpesh nuk kemi
>mundur dot. Aty ku mungonte buka, zbriste Bukuria dhe Malli, në
>heshtje të shenjtë, dhe ndonëse ne vetë mungonim, nuk na
>mungonte
>asgjë, dhe vetë Zoti kujdesej për Veten.
>
>Jemi larë dhe kemi larë shumë tesha modash të ndryshme,
>çorape e
>mbathje vetmie, dhe palca përmallëse e duarve të nënave
>ka lëvrirë në
>duart tona të vetmuara. Kemi duruar kur mrekullitë s'kanë
>ndodhur e
>kur lotët tanë janë përzjerë me shkumën e
>sapunëve e me zhulin e
>udhëve të botës. Kemi shqepur e qepur, jemi dehur gjer në
>zbardhje të
>gjakut e gjer në skuqje të mendimeve, kemi kënduar me
>zëra të çjerrë
>udhëve analfabete të botës, na kanë mallë-ngjyer
>këngët e të tjerëve
>si ne dhe të të tjerëve jo si ne.
>
>Ne vetëm shpirtin kishim; të tjerat s'na mungonin!
>
>Jemi endur pastaj që të jemi çdo çast e më mirë,
>çdo çast e më në
>shtëpi, çdo çast e më ne.
>
>Ju dua sido që të silleni, sido që të endeni, na thosh
>Zoti.
>
>Këtë dashuri e duronte vetëm Ai, të gjitha të tjerat
>ne, se ishim
>mjaft të mbrapshtë që të mos duronim, dhe nuk ishim dot
>Zotër, nuk
>ishim dot as durime. Nuk kishte rëndësi ç'ishim. Prandaj
>vazhduam të
>duronim llafe, thashetheme dhe shumë gënjeshtra. Disa na
>për-flisnin
>se nuk gjenin tek ne vetvetet. Disa na përflisnin se ishin
>shumë më
>të ulët, pak më të ulët, ose njëlloj me ne. Disa na
>përflisnin se
>s'kishin gjë më të hajrit për të bërë, se
>s'kishin gjë tjetër për të
>bërë, ose ngaqë nuk dinin të bënin gjë tjetër.
>
>Disa na gënjenin se u besonin gënjeshtrave të tyre, disa na
>gë-njenin
>se nuk besonin në përgjithësi në të ardhmet tona, disa
>na gënjenin
>thjesht për sport, disa na gënjenin për të na hapur
>gropën. Duruam
>heshtje dhe shumë kthime shpinash. Duruam humbje dhe shumë
>ndarje.
>Duruam dështime që na coptuan, dhe dështime që na
>rrënjosën më thellë
>në trupat tanë, në lëkurët tona, në shpirtrat
>tanë. Dhe duruam
>durimet tona që shumë herë bëheshin të padurueshme
>për të tjerët e
>për ne vetë - dhe durimet e të tjerëve që bëheshin
>një-lloj të
>padurueshëm.
>
>Shumë të dashura nuk erdhën në takim, shumë të
>tjera na panë me
>përçmim, shumë të tjera me keqardhje, me mëshirë,
>me dashuri, me
>adhurim të tepruar, shumë të tjera na panë me mall,
>shumë të tjera na
>panë pa ndonjë shprehje për t'u shënuar. Ca të tjera
>s'na panë kurrë.
>
>Kush dashuroi mbeti edhe nëse iku; kush nuk dashuroi u shua edhe
>nëse
>mbeti.
>
>Dashuruam shumë, e pak na dashuruan, por ishte mjaftueshëm -
>mbase më
>shumë dashuri vërtet s'do ta kishim duruar dot, edhepse e
>lusnim.
>
>Si fruta të një vjeshte mendimtare, orët e lumtura u
>thërrmuan mbi
>kokat tona, orët e zeza u shkrinë edhe ato në Dritë.
>Lumturia dhe
>hidhërimi u stërlodhën nga ne, edhe vetë njeriu u
>rraskapit prej
>tyre, ne jo!
>
>As nga to, as nga ne vetë.
>
>Jemi shkulur nga shumë dashuri,
>
>Dashuria nuk është shkulur nga ne.
>
>Në vend të dashurisë tek ne mbetën plagë, në vend
>tonë tek Dashuria
>mbetën plagë, por tonat ishin plagë njeriu, të sajat
>ishin plagë
>drite, si sy të Zotit, dhe nuk mendonim për plagët në
>kurm të saj, se
>mendonte ajo për plagët në shpirtrat tanë.
>
>Kështu qiejt e fëminive tona zgjeroheshin, thelloheshin,
>shndë-rronin
>pamjet e vërteta që na rrethonin, dhe vërtet më nuk
>dinim, dhe as
>donim të dinim se cilat ishin pamjet e vërteta, dhe shpirti i
>fëminisë vishte sendet, njerëzit, gurët dhe ngjyrat dhe
>aromat, teksa
>ne duronim dhe endeshin. Kështu gishtat tanë lëshonin
>rrënjë në ajrin
>e ri, ku qiejt nuk ishin më të huaj, ku tokës nuk i hapnim
>plagë e ku
>asnjë tokë nuk mund të na hapte më plagë.
>
>Jemi të Tutë sido që të ndodhë, sido që të
>vendosësh, Zot, i thoshim
>Zotit.
>
>Të kujt tjetër mund të ishim pas aq plagësh?!
>
>Të kujt tjetër mund të ishim pa plagë?!
>
>Dhe prapë duronim, me këtë buzëqeshje që s'do të
>kalojë. Dhe para
>kësaj buzëqeshjeje kalonin trupat tanë të stërlodhur,
>të cofur, të
>çarvalitur nga plumbat, makinat, pincetat, operimet, udhëtimet,
>ndarjet, dashuritë, trupat tanë të hershëm, të
>nderuar, të profanuar,
>të harruar, të varrosur secili kur i pat rënë kambana,
>veç e veç, dy
>nga dy, në gropa të përbashkëta, e kështu me radhë.
>Njerëz të pa-
>njohur përkujdeseshin për ta. Njerëz të njohur
>mendoheshin pranë ose
>larg tyre. Njerëz të dashur derdhnin lotë derisa lotët
>t'u tha-heshin.
>
>Dhe ne, sikur të mos kish ndodhur kushediçfarë, duronim dhe
>endeshim
>në kërkim trupash të tjerë.
>
>
>

________________________________________________________________________
Get Your Private, Free E-mail from MSN Hotmail at http://www.hotmail.com